سراى جاويد جنين با ينكه در شكم مادر از چشم ، گوش ، دست ، پا و . . . برخوردار است ، اما هيچ يك از آنها به كار او نمى آيد . از اين نكته استفاده مىشود كه او خلق نشده است كه دائماً در آنجا باشد ، بلكه براى عالمى ديگر خلق شده است كه چشم و گوش و دست و پا و . . . در آن عالم مورد استفاده قرار مى گيرد . پس از تولد كه طفل رو به شد مى گذارد ، چيزهايى در او پيدا مىشود كه يقيناً براى اين جهان خلق نشده است . از آن جمله ، ميل فطرى به يك زندگى جاويد است . از اين جهت آن عده از مردم كه مرگ را فنا شدن مى پندارند ، از آن وحشت دارند . همچنين ، انسان لذتى مى خواهد كه توام با الم نباشد و دنبال نوشى است كه همراه با نيش نباشد . طبيعى ات كه جمع بين اين دو در دنيا ممكن نيست . زيرا ، عالم ماده اصطكاك دارد و انسان تا بسيارى از تمايلاتش را فدا نكند ؟ ، نمى تواند در اجتماع زندگى كند . مثلًا تشكيل خانواده و بچه دار شدن اگر چه مايه آرامش و داراى لذت ات ، اما از طرفى ديگر براى انسان گرفتاريهاى فراوانى به همراه دارد . تا آنجا كه روانشناسان گفته اند تربيت صحيح و كامل يك كودك پدر و مادر را پير مىكند . پس ندگانى راحت ، آرامش و امنيت مطلق ، صحت و سلامتى كامل و لت دائمى بدون رنج در دنيا ممكن نيست . از اين نكته نيز استفاده مىشود كه تمامى تمايلات و